حقیقت و مجاز حقوق هسته‌ای ایران در پرتو قطعنامه 1803 شورای امنیت

نوع مقاله: علمی - ترویجی

نویسنده

دکترای حقوق بین‌الملل از دانشگاه تهران

چکیده

 قطعنامه 1803 که چهارمین قطعنامه شورای امنیت (و سومین قطعنامه تحریم) علیه ایران است، در شرایطی به تصویب رسید که به دلیل اجرای موفقیت‌آمیز بخشهای مهم مدالیته ایران و آژانس و تأیید رسمی این امر در گزرش اسفند سال 1386 البرادعی، گمان می‌رفت که شورا از رویه‌ای که دوسال در پیش گرفته، منصرف شود. اما شورا با تکیه بر اینکه قطعنامه مارس 2005 شورای حکام هنوز توسط ایران به صورت کامل اجرا نشده است (بویژه در خصوص لاینحل ماندن مسأله مطالعات ادعائی از یک‌سو و عدم تصویب پروتکل الحاقی به پادمان هسته‌ای)، این رویه را استمرار بخشید و در این راستا حتی دستاوردهای همکاری مثبت ایران طی چندماه پیش را مبنائی برای تقلیل سختگیری و تحریم تشخیص نداد. در این نوشتار، به ارزیابی حقوقی این قطعنامه و علقه‌های تصویب آن در خارج از ابتکارات اعضای شورای امنیت بویژه در گزارش اسفند البرادعی پرداخته می‌شود؛ علقه‌هایی که در پرتو درک آنها، تصویب این قطعنامه چندان شگفت‌ انگیز نمی‌نماید و متوقف‌سازی توجیه منطقی استمرار روند تصویب این قبیل قطعنامه‌ها نیز مستلزم توجه راهبردی به حل و فصل آنها است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The SC Resolution 1803: Objective Dimensions of Iran’s Nuclear Rights

نویسنده [English]

  • Nader Saed
چکیده [English]

Resolution 1803 (2008) of the Security Council (SC) which adopted in accordance with the Chapter VII of the Charter is the fourth resolutions (the third sanction one). Despite the successful achievements of modalities and recent co-operations between Iran-IAEA Secretariat, it precedes concerns of the Council on the nuclear development in Iran. This is seemingly is due to Iran's non-compliance with the previous resolutions of the Council and one outstanding or unresolved issue named “alleged studies”, as well as non-implementation and ratification of the Additional Protocol of the NPT Safeguard agreements.
… The adoption and continuation of the SC resolutions, seems to reflect legal positivism a theory of which is well-established in contemporary era, where political and other non-legal elements have efficient role in development of international norms, in particular decision-making in international organizations. However, this resolution is non proportional with factual dimensions of “Iran Nuclear Record”. Therefore, the Council should refrain from recourse to additional sanctions against Iran.

کلیدواژه‌ها [English]

  • International Law
  • Iran
  • Nuclear Rights
  • Res. 1803
  • The UN Charter