پژوهشهای حقوقی

پژوهشهای حقوقی

مبانی تفکیک حوزه عمومی از حوزه خصوصی

نوع مقاله : علمی- پژوهشی

نویسندگان
محمدرضا ویژه 1
هدیه احمدی کمرپشتی 2
1 دانشیار، گروه حقوق عمومی و بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
2 پژوهشگر دوره دکتری حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
10.48300/jlr.2024.456325.2641
چکیده
واژه «حوزه» که یکی از اجزای تشکیل‌دهنده حوزه عمومی و خصوصی است، به معنای قلمرو و محدوده بوده و به فضا یا مکانی اطلاق می‌شود که در آن امکان بحث، گفتگو و فعالیت وجود دارد. . واژه‌ها و اصطلاحات مشابه مربوط به واژه «حوزه» شامل قلمرو، محدوده، فضا، جو، محیط و زیستگاه است. حوزه، موجودیت خود را از مکان یا فضا می‌گیرد؛ فضایی که فرصت دیده و شنیده شدن یا به تعبیر دیگر، فرصت ظهور و بروز را فراهم می‌کند و این امر می‌تواند در سه عرصه محلی، ملی و جهانی تحقق یابد. در غرب، کهن‌ترین تفکیک میان حوزه عمومی و خصوصی به یونان و روم باستان بازمی‌گردد. از دیدگاه یونانیان و رومیان، حوزه عمومی قلمرو آزادی سیاسی شهروندان بود و در آن، انسان‌های آزاد (غیربرده) امکان رشد و شکوفایی داشتند. سنت لیبرال غربی نیز اصل تفکیک حوزه‌های عمومی و خصوصی را از یونان و روم باستان به ارث برده است؛ با این تفاوت که در سنت لیبرال، حوزه خصوصی از حوزه عمومی استقلال بیشتری یافته است، در حالی که در سنت رومی، حوزه خصوصی محلی برای آماده شدن جهت حضور در حوزه عمومی به شمار می‌رفت. این پژوهش با تمرکز بر نظریات هانا آرنت، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نظریه‌پردازان حوزه عمومی و خصوصی، مبانی این تفکیک و وجوه افتراق و اشتراک آن با سایر نظریه‌ها را بررسی می‌کند.
کلیدواژه‌ها
حوزه عمومی
حوزه خصوصی
هانا آرنت
خانواده
دولت

عنوان مقاله English

The Foundations of the Distinction Between the Public and Private Spheres

نویسندگان English

Mohammad Reza Vijeh 1
Hedieh Ahmadi Kamarposhty 2
1 Associate Professor, Department of Public and International Law, Faculty of Law and Political Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran.
2 PhD Researcher in Public Law, Faculty of Law and Political Science, Allameh Tabatabae'i University, Tehran, Iran.
چکیده English

The term sphere, a constituent element of the concepts of the public and private spheres, denotes a domain or space in which discussion, dialogue, and action can take place. Related terms include realm, domain, space, atmosphere, environment, and habitat. A sphere derives its existence from a space that enables individuals to be seen and heard or, in other words, to appear and express themselves. Such spaces may exist at the local, national, or global level. In Western thought, the earliest distinction between the public and private spheres dates back to ancient Greece and Rome. For the Greeks and Romans, the public sphere was the realm of political freedom, where free citizens, as opposed to slaves, could develop and realize their potential. The Western liberal tradition inherited the distinction between the public and private spheres from classical antiquity. Unlike the Roman tradition, however, in which the private sphere was regarded as a place of preparation for participation in public life, the liberal tradition accords the private sphere greater independence from the public sphere. Focusing on the thought of Hannah Arendt, one of the major theorists of the public–private distinction, this article examines the foundations of that distinction and explores the similarities and differences between her account and those of other political philosophers.

کلیدواژه‌ها English

Public Sphere
Private Sphere
Hannah Arendt
Family
State
الف) منابع فارسی
- آرنت، هانا. (1390). وضع بشر. ترجمه مسعود علیا. تهران: ققنوس.
- انصاری، منصور. (1376). حوزه عمومی در اندیشه سیاسی هانا آرنت. اطلاعات سیاسی- اقتصادی، (117-118).
- انصاری، منصور. (1379). هانا آرنت و نقد فلسفه سیاسی. تهران: مرکز.
- اینوود، مایکل. (1388). فرهنگ فلسفی هگل. ترجمه حسن مرتضوی. مشهد: نیکا.
- بشیریه، حسین. (1380). تاریخ اندیشه سیاسی در قرن بیستم. تهران: نی.
- بیزر، فردریک. (1391). هگل. ترجمه سید مسعود حسینی. تهران: ققنوس.
- پاک‌نیا، محبوبه و رحیم حاجی‌آقا. (1397). تبیین جایگاه حوزه عمومی و امر سیاسی در اندیشه سیاسی هانا ‌آرنت. رهیافت‌های سیاسی و بین‌المللی، 10(1).
- پلامناتز، جان. (1371). فلسفه اجتماعی و سیاسی هگل. ترجمه حسین بشیریه. تهران: نی.
- تیلور، چارلز. (1381). تمسک به جامعه مدنی از فلسفه سیاسی معاصر دفتر اول دولت و جامعه. ترجمه موسی الکرمی. تهران: وزارت خارجه.
- جوادی، محسن و سید محمد حسینی سورکی. (1396).جان استوارت میل و یگانه اصل محدودکننده آزادی. علوم سیاسی، 20(87).
- چاندوک، نیرا. (1377). جامعه مدنی و دولت – کاوش‌هایی در نظریه سیاسی. ترجمه فریدون فاطمی و وحید بزرگی. تهران: مرکز.
- خضری اقدم، محمد، سید مهدی سجادی، عباس منوچهری و علیرضا صادق زاده قمصری. (1394). تبیین اصول تربیت شهروندی مبتنی بر فلسفه هانا آرنت. تعلیم و تربیت، (124).
- رز، دیوید. (1400). راهنمای خواندن عناصر فلسفه حق هگل. ترجمه احمد موسوی خوئینی. تهران: ترجمان.
- فون هایک، فردریش. (1380). قانون، قانونگذاری و آزادی. ترجمه مهشید معیری و موسی غنی نژاد. تهران: طرح نو.
- کراسلی، نیک و جان مایکل رابرتز. (1394). هابرماس، باختین، بوردیو: تاملاتی درباره حوزه عمومی. تهران: روزنه.
- لنکستر، لین. (1376).خداوندان اندیشه سیاسی. جلد 3. ترجمه علی رامین. تهران: امیرکبیر.
- محمودی، سید علی. (1397). ارزیابی تطبیقی دیدگاه‌های کانت و میل درباره منزلت انسانی و حقوقی زنان. فصلنامه سیاسی، ۴۸(1).
- میرسپاسی، علی. (1376). دموکراسی یا حقیقت. تهران: طرح نو.
- میل، جان استورات. (۱۴۰۰). درباره آزادی (نسخه الکترونیکی). ترجمه محمود صناعی. تهران: روشنگران و مطالعات زنان.
- نوبهار، رحیم. (1387). حمایت حقوق کیفری از حوزه‌های عمومی و خصوصی. تهران: جنگل.
- نوذری، حسینعلی. (1381). بازخوانی هابرماس.تهران: چشمه.
- هابرماس، یورگن. (1385). حوزه عمومی. ترجمه جواد کارگزاری. حقوق عمومی، (2).
- هابرماس، یورگن. (1399). دگرگونی ساختاری حوزه عمومی. ترجمه جمال محمدی. تهران: افکار.
- هگل، گئورگ ویلهلم فریدریش. (1393). عناصر فلسفه حق. ترجمه مهبد ایرانی‌طلب. تهران: قطره.
- هندال، پتر. (1381). یورگن هابرماس، سیطره عمومی. ترجمه هاله لاجوردی. ارغنون، (20).
ب) منابع انگلیسی
- Benhabib, Seyla.  (2003). The Reluctant Modernism of Hannah Arendt. Bloomsbury Academic.
- Boyte, H.C. (1995). Beyond deliberation: citizenship as public work. Available at: www.cen.org/newcitizenship
- Gripsrud, J. (2009). Digisting the public sphere: two key issues. Javnost the Public, 16(1).
- Habermas, Jürgen. (1992). Citizenship and national identity: some reflection on the future of Europe.
- Habermas, Jürgen. (1994). The philosophical discourse of modernity. Cambridge, Mass: MIT Press.
- Habermas, Jürgen. (1996). Between facts and norms: contributions to a discourse theory of law and democracy. Cambridge, Mass: MIT Press.
- Habermas, Jurgen. The Public Sphere. New German Critique, (3). Available at: http://www.jestor.org/stable/5304394.
- Hardimon, Michael O. (1994). Hegel's Social Philosophy: The Project of Reconciliation. Cambridge: Cambridge University Press.
- Hegel, G.W.F. (1991). Elements of the Philosophy of Right. Translated by H.B.Nisbet. Edited by Allen w. Wood. Cambridge; New York: Cambridge University Press.
- Hegel, G.W.F. (2003). Elements of the Philosophy of Right. Edited by Allen W. Wood. Translated by H. B. Nisbet. Cambridge: Cambridge University Press.
- Hegel, Georg W. F. (1967). Philosophy of Right. London: Oxford University Press.
- Hol, A. M. (2005). Adjudication and the Public Realm-An Analysis Based on the Work of Hannah Arendt. Utrecht Law Review, 1.
- Houlgat, Stephen. (2005). An Introduction to Hegel: Freedom, Truth and History. 2nd edition. Black Publishing.
- Hyppolite, Jean. (1974). Genesis and Structure of Hegel's Phenomenology of Spirit. Chicago: Northwestern University Press.
- Marshall, Geoffrey. (1980). Constitutional Theory. Oxford: Clarendon Press.
- Nixon, J. (2015). Hannah Arendt and the Politics of Friendship. London: Bloomsbury Publishing.
- Roberts, John. (2017). Outline of a Marxist Commodity Theory of the Public Sphere. Historical Materialism, 25(1). DOI:10.1163/1569206X-12341509
- Salvatore, Armando & Dale F. Eickelman (eds.). (2006). Public Islam and the common good. Leiden; Boston: Brill.
- Wood, Allen W. (2011). Method and System in Hegel's Philosophy of Right. In: Hegel’s Political philosophy: On the Normative Significance of Method and System. Edited by Stephen Houlgate & Michael Baur. Malaysia: Blackwell Publishing Ltd.
پژوهشهای حقوقی
دوره 25، شماره 66
تابستان 1405
صفحه 7-35